Quae iam oratio non a philosopho aliquo, sed a censore opprimenda est.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Crasso, quem semel ait in vita risisse Lucilius, non contigit, ut ea re minus agelastoj ut ait idem, vocaretur. Tum ille: Finem, inquit, interrogandi, si videtur, quod quidem ego a principio ita me malle dixeram hoc ipsum providens, dialecticas captiones. Illorum vero ista ipsa quam exilia de virtutis vi! Quam tantam volunt esse, ut beatum per se efficere possit. Theophrasti igitur, inquit, tibi liber ille placet de beata vita? Duo Reges: constructio interrete. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Reguli reiciendam; Primum in nostrane potestate est, quid meminerimus? Theophrastus mediocriterne delectat, cum tractat locos ab Aristotele ante tractatos? Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Rhetorice igitur, inquam, nos mavis quam dialectice disputare? Quid censes in Latino fore?

Quanti quidque sit aliter docti et indocti, sed cum constiterit inter doctos quanti res quaeque sit-si homines essent, usitate loquerentur -, dum res maneant, verba fingant arbitratu suo.

Te enim iudicem aequum puto, modo quae dicat ille bene noris.

Ac tamen, ne cui loco non videatur esse responsum, pauca etiam nunc dicam ad reliquam orationem tuam. Nihilo beatiorem esse Metellum quam Regulum. Sapiens autem semper beatus est et est aliquando in dolore; Hi autem ponunt illi quidem prima naturae, sed ea seiungunt a finibus et a summa bonorum; Qui autem esse poteris, nisi te amor ipse ceperit?

  • Immo vero, inquit, ad beatissime vivendum parum est, ad beate vero satis.
  • Quicquid porro animo cernimus, id omne oritur a sensibus;
  • Ab hoc autem quaedam non melius quam veteres, quaedam omnino relicta.
  • Cum id fugiunt, re eadem defendunt, quae Peripatetici, verba.
  1. Eaedem enim utilitates poterunt eas labefactare atque pervertere.
  2. Nos quidem Virtutes sic natae sumus, ut tibi serviremus, aliud negotii nihil habemus.
  3. Tantum dico, magis fuisse vestrum agere Epicuri diem natalem, quam illius testamento cavere ut ageretur.

Zenonis est, inquam, hoc Stoici. Haec quo modo conveniant, non sane intellego. Quid tanto concursu honestissimorum studiorum, tanto virtutum comitatu, si ea nullam ad aliam rem nisi ad voluptatem conquiruntur? Non quaeritur autem quid naturae tuae consentaneum sit, sed quid disciplinae. Falli igitur possumus. Sed mehercule pergrata mihi oratio tua. Quaesita enim virtus est, non quae relinqueret naturam, sed quae tueretur. Quod enim testimonium maius quaerimus, quae honesta et recta sint, ipsa esse optabilia per sese, cum videamus tanta officia morientis? Sit sane ista voluptas. Quantum Aristoxeni ingenium consumptum videmus in musicis? Qui ita affectus, beatum esse numquam probabis;

Ergo id est convenienter naturae vivere, a natura discedere. At, illa, ut vobis placet, partem quandam tuetur, reliquam deserit. Ista ipsa, quae tu breviter: regem, dictatorem, divitem solum esse sapientem, a te quidem apte ac rotunde; Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum; Sin autem ad animum, falsum est, quod negas animi ullum esse gaudium, quod non referatur ad corpus. Et si in ipsa gubernatione neglegentia est navis eversa, maius est peccatum in auro quam in palea. Quod quoniam in quo sit magna dissensio est, Carneadea nobis adhibenda divisio est, qua noster Antiochus libenter uti solet. Duarum enim vitarum nobis erunt instituta capienda. Voluptatem cum summum bonum diceret, primum in eo ipso parum vidit, deinde hoc quoque alienum; Huc et illuc, Torquate, vos versetis licet, nihil in hac praeclara epistula scriptum ab Epicuro congruens et conveniens decretis eius reperietis. Ergo ita: non posse honeste vivi, nisi honeste vivatur? Aliter enim explicari, quod quaeritur, non potest.

Est autem eius generis actio quoque quaedam, et quidem talis, ut ratio postulet agere aliquid et facere eorum. Eorum enim omnium multa praetermittentium, dum eligant aliquid, quod sequantur, quasi curta sententia; Beatus autem esse in maximarum rerum timore nemo potest. Te ipsum, dignissimum maioribus tuis, voluptasne induxit, ut adolescentulus eriperes P. Id enim volumus, id contendimus, ut officii fructus sit ipsum officium. Nihilne est in his rebus, quod dignum libero aut indignum esse ducamus? Quam si explicavisset, non tam haesitaret.