Dolere malum est: in crucem qui agitur, beatus esse non potest.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. An potest cupiditas finiri? A mene tu? Sed quoniam et advesperascit et mihi ad villam revertendum est, nunc quidem hactenus; Duo Reges: constructio interrete. Ita prorsus, inquam; Crassus fuit, qui tamen solebat uti suo bono, ut hodie est noster Pompeius, cui recte facienti gratia est habenda; Paria sunt igitur.

Scis enim me quodam tempore Metapontum venisse tecum neque ad hospitem ante devertisse, quam Pythagorae ipsum illum locum, ubi vitam ediderat, sedemque viderim. Etenim si delectamur, cum scribimus, quis est tam invidus, qui ab eo nos abducat? At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides. Nam e quibus locis quasi thesauris argumenta depromerentur, vestri ne suspicati quidem sunt, superiores autem artificio et via tradiderunt. An, si id probas, fieri ita posse negas, ut ii, qui virtutis compotes sint, etiam malis quibusdam affecti beati sint? Sic exclusis sententiis reliquorum cum praeterea nulla esse possit, haec antiquorum valeat necesse est. Non pugnem cum homine, cur tantum habeat in natura boni; Ait enim se, si uratur, Quam hoc suave! dicturum. Nihil acciderat ei, quod nollet, nisi quod anulum, quo delectabatur, in mari abiecerat.

  1. Sed tamen omne, quod de re bona dilucide dicitur, mihi praeclare dici videtur.
  2. Nam et a te perfici istam disputationem volo, nec tua mihi oratio longa videri potest.
  3. Quod autem ratione actum est, id officium appellamus.
  4. Mihi quidem Antiochum, quem audis, satis belle videris attendere.
  5. Cum autem negant ea quicquam ad beatam vitam pertinere, rursus naturam relinquunt.
  6. Habes, inquam, Cato, formam eorum, de quibus loquor, philosophorum.

Sed quot homines, tot sententiae; At Zeno eum non beatum modo, sed etiam divitem dicere ausus est. Primum cur ista res digna odio est, nisi quod est turpis? Quid dubitas igitur mutare principia naturae? Ex rebus enim timiditas, non ex vocabulis nascitur. Vidit Homerus probari fabulam non posse, si cantiunculis tantus irretitus vir teneretur; Modo etiam paulum ad dexteram de via declinavi, ut ad Pericli sepulcrum accederem. Quin etiam ferae, inquit Pacuvius, quíbus abest, ad praécavendum intéllegendi astútia, iniecto terrore mortis horrescunt. Non potes ergo ista tueri, Torquate, mihi crede, si te ipse et tuas cogitationes et studia perspexeris; Sed quid attinet de rebus tam apertis plura requirere?

  • Hic nihil fuit, quod quaereremus.
  • Non prorsus, inquit, omnisque, qui sine dolore sint, in voluptate, et ea quidem summa, esse dico.
  • Suo genere perveniant ad extremum;
  • Animum autem reliquis rebus ita perfecit, ut corpus;
  • Et quidem saepe quaerimus verbum Latinum par Graeco et quod idem valeat;
  • Expectoque quid ad id, quod quaerebam, respondeas.

Sed virtutem ipsam inchoavit, nihil amplius.

Est autem eius generis actio quoque quaedam, et quidem talis, ut ratio postulet agere aliquid et facere eorum. Ut pompa, ludis atque eius modi spectaculis teneantur ob eamque rem vel famem et sitim perferant? Quid interest, nisi quod ego res notas notis verbis appello, illi nomina nova quaerunt, quibus idem dicant? Sin kakan malitiam dixisses, ad aliud nos unum certum vitium consuetudo Latina traduceret. Sed fac ista esse non inportuna; Ergo hoc quidem apparet, nos ad agendum esse natos. Utinam quidem dicerent alium alio beatiorem! Iam ruinas videres. Quibus ego vehementer assentior. Itaque in rebus minime obscuris non multus est apud eos disserendi labor. Verba tu fingas et ea dicas, quae non sentias? Re mihi non aeque satisfacit, et quidem locis pluribus. Verum hoc loco sumo verbis his eandem certe vim voluptatis Epicurum nosse quam ceteros. Cur fortior sit, si illud, quod tute concedis, asperum et vix ferendum putabit? Sed haec quidem liberius ab eo dicuntur et saepius. Ita, quem ad modum in senatu semper est aliquis, qui interpretem postulet, sic, isti nobis cum interprete audiendi sunt. Fieri, inquam, Triari, nullo pacto potest, ut non dicas, quid non probes eius, a quo dissentias.

Quae enim cupiditates a natura proficiscuntur, facile explentur sine ulla iniuria, quae autem inanes sunt, iis parendum non est.

At enim sequor utilitatem.

Ipse negat, ut ante dixi, luxuriosorum vitam reprehendendam, nisi plane fatui sint, id est nisi aut cupiant aut metuant. Sed eum qui audiebant, quoad poterant, defendebant sententiam suam. Cum salvum esse flentes sui respondissent, rogavit essentne fusi hostes. In schola desinis. Si qua in iis corrigere voluit, deteriora fecit. Quod ea non occurrentia fingunt, vincunt Aristonem; Nec enim ignoras his istud honestum non summum modo, sed etiam, ut tu vis, solum bonum videri.