Quacumque enim ingredimur, in aliqua historia vestigium ponimus.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Utilitatis causa amicitia est quaesita. Neque enim civitas in seditione beata esse potest nec in discordia dominorum domus; Cum id quoque, ut cupiebat, audivisset, evelli iussit eam, qua erat transfixus, hastam. Duo Reges: constructio interrete. Nunc reliqua videamus, nisi aut ad haec, Cato, dicere aliquid vis aut nos iam longiores sumus. Invidiosum nomen est, infame, suspectum. At quanta conantur! Mundum hunc omnem oppidum esse nostrum! Incendi igitur eos, qui audiunt, vides.

Ita redarguitur ipse a sese, convincunturque scripta eius probitate ipsius ac moribus. Quid adiuvas? Quae dici eadem de ceteris virtutibus possunt, quarum omnium fundamenta vos in voluptate tamquam in aqua ponitis. Post enim Chrysippum eum non sane est disputatum. Illud quaero, quid ei, qui in voluptate summum bonum ponat, consentaneum sit dicere. Tum mihi Piso: Quid ergo? Possumusne ergo in vita summum bonum dicere, cum id ne in cena quidem posse videamur?

  1. Neque solum ea communia, verum etiam paria esse dixerunt.
  2. Eam tum adesse, cum dolor omnis absit;
  3. Apud imperitos tum illa dicta sunt, aliquid etiam coronae datum;
  4. Ut necesse sit omnium rerum, quae natura vigeant, similem esse finem, non eundem.
  5. In qua quid est boni praeter summam voluptatem, et eam sempiternam?
Nonne odio multos dignos putamus, qui quodam motu aut statu videntur naturae legem et modum contempsisse?

Ita fit ut, quanta differentia est in principiis naturalibus, tanta sit in finibus bonorum malorumque dissimilitudo. Fortemne possumus dicere eundem illum Torquatum? Hoc tu nunc in illo probas. Vide ne ista sint Manliana vestra aut maiora etiam, si imperes quod facere non possim. Sequitur disserendi ratio cognitioque naturae; De hominibus dici non necesse est. Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. An dubium est, quin virtus ita maximam partem optineat in rebus humanis, ut reliquas obruat? Quid est igitur, cur ita semper deum appellet Epicurus beatum et aeternum? Praetereo multos, in bis doctum hominem et suavem, Hieronymum, quem iam cur Peripateticum appellem nescio. Quod dicit Epicurus etiam de voluptate, quae minime sint voluptates, eas obscurari saepe et obrui. Praeclare hoc quidem.

  • Sed ne, dum huic obsequor, vobis molestus sim.
  • Utrum igitur tibi litteram videor an totas paginas commovere?

Quid, quod homines infima fortuna, nulla spe rerum gerendarum, opifices denique delectantur historia? Si quicquam extra virtutem habeatur in bonis. Cyrenaici quidem non recusant; Sin dicit obscurari quaedam nec apparere, quia valde parva sint, nos quoque concedimus; Critolaus imitari voluit antiquos, et quidem est gravitate proximus, et redundat oratio, ac tamen is quidem in patriis institutis manet. Negat enim summo bono afferre incrementum diem. Quae fere omnia appellantur uno ingenii nomine, easque virtutes qui habent, ingeniosi vocantur. Satis est tibi in te, satis in legibus, satis in mediocribus amicitiis praesidii. Ea, quae dialectici nunc tradunt et docent, nonne ab illis instituta sunt aut inventa sunt? Idem etiam dolorem saepe perpetiuntur, ne, si id non faciant, incidant in maiorem. Cuius similitudine perspecta in formarum specie ac dignitate transitum est ad honestatem dictorum atque factorum.

Eam si varietatem diceres, intellegerem, ut etiam non dicente te intellego;

Atque ab his initiis profecti omnium virtutum et originem et progressionem persecuti sunt. Apud ceteros autem philosophos, qui quaesivit aliquid, tacet; Sed fac ista esse non inportuna; Tamen aberramus a proposito, et, ne longius, prorsus, inquam, Piso, si ista mala sunt, placet. Quis animo aequo videt eum, quem inpure ac flagitiose putet vivere? Sed residamus, inquit, si placet. Introduci enim virtus nullo modo potest, nisi omnia, quae leget quaeque reiciet, unam referentur ad summam. Quarum cum una sit, qua mores conformari putantur, differo eam partem, quae quasi stirps ets huius quaestionis. Quid enim necesse est, tamquam meretricem in matronarum coetum, sic voluptatem in virtutum concilium adducere? Si enim ita est, vide ne facinus facias, cum mori suadeas. Istam voluptatem perpetuam quis potest praestare sapienti? Satisne vobis videor pro meo iure in vestris auribus commentatus? Confecta res esset. Quia, cum a Zenone, inquam, hoc magnifice tamquam ex oraculo editur: Virtus ad beate vivendum se ipsa contenta est, et Quare?